دوشنبه ۲۹ بهمن

چقدر امروز خلقم پایین بود، دیر از خواب بیدارشدم و بعد از بیدارشدن هم نمیتونستم از جام بلند شم.توی تخت چند صفحه از کتابمو خوندم و توی گوشیم چرخی زدم. داداشم رفت سرکار و من باز تنها شدم. مامان بابا نمید دوشنبه ۲۹ بهمن...

جلوی بخاری کوچک برقی، در تاریکی چهارزانو نشسته ام از احساس گرما بر پوست تنم لذت میبرم. دستانم بوی پرتقال و کرم مرطوب کننده میدهند. به این فکرمیکنم که فردا چه میشود. یا میشود یا نمیشود دیگر. حالا که به بخاری چسبیده ام و جایم گرم و نرم است آن کلمه نشدن را راحت ادا میکنم اما فردا اگر نشود پاهایم سست میشوند و دنیا را تیره و تار خواهم دید.

رنجِ ردشدن، پذیرفته نشدن و به اندازه کافی خوب نبودن، کثافت ترین رنجِ ممکن است.

دوشنبه ۲۹ بهمن...

از افکار بی رنگ و رو و بههم ریخته ام حالم بههم میخورد.متنفرم از این که دائم به این فکرکنم که چه کسی مقصر است، من یا تمام آدمهایی که در برابرم ایستاده اند. و در نهایت کاری که آرامم میکند، سرزنش و آزار و اذیت خودم است. هیچ زمان با خودم در صلح نبودم و نتوانستم از خودم محافظت کنم.

دلم برای خودم میسوزد، دارم توی آغوش خودم گریه میکنم.

دوشنبه ۲۹ بهمن...